Op zoek naar rust?

Vandaag heb ik een cruciale beslissing genomen in mijn leven. Een beslissing waarvan ik hoop dat het één van de beste zal zijn in mijn leven. Ik heb namelijk besloten om bijna 80% van de apps op mijn gsm te verwijderen…

Waarom, hoor ik je vragen? Heel simpel. Op een bepaald punt zag ik het licht. Het feit dat ik mijn eigen leven niet meer bepaalde. Ik had routines in mijn leven die baseerden op apps. Elke melding dat binnenkwam, elke mail, het was een noodzaak om deze direct te bekijken. Elke avond bekeek ik de features in een bepaalde app. Constant mijn agenda bijhouden en elke keer als er een vraag werd gesteld toch maar direct gaan opzoeken. En spam was er overal. Mijn leven begon af te hangen van mijn gsm, ik zou niet meer zonder kunnen. En dat is een punt waarop je hoort te beseffen dat het te ver gaat. Dat je er iets aan moet doen, of dat je leven antisociaal wordt.

Onze maatschappij weet niet beter meer. Smartphones zijn overal en het is niet meer dan normaal dat iemand meteen antwoord, of we worden al snel kwaad. Is dit dan de wereld waarin we willen leven? Sinds kort heb ik een meisje leren kennen. Een geweldig meisje, dat me ergens ook het realiteitsbesef heeft gegeven dat ik nodig had om dit tot een goed einde te kunnen brengen. Ze heeft geen Facebook, geen Skype of wat dan ook. Ze kan bellen en sms’en en dat is het. Zo simpel als dat. En ik vond het vreemd, maar tegelijkertijd was ik erdoor geïntrigeerd. Zij is degene die als enige echt tot mij is kunnen doordringen en me terug met beide voeten op de grond heeft gezet. Daarnaast hebben ook mijn eigen besef en een kijk op mijn puberende zus hier mee aan geholpen, maar zij gaf wel de doorslag.

Maar is het nu echt zo’n drastische verandering? Ik had op mijn smartphone bijna 300 apps staan, wat ik al veel vond. Spelletjes, handige apps, sociale apps, … Er was haast niets dan ontbrak, ik kon alles zolang ik maar mijn smartphone bij had. Maar die behoefte om je smartphone voor alles te gebruiken is iets dat je ergens ook kapot maakt. Het is eerder een vloek dan een zege. “Mijn batterij is bijna leeg” en “Ik ben mijn gsm vergeten” zijn waarschijnlijk vandaag de dag de twee zinnen die ieder persoon in alle staten kan brengen. Want we kunnen niet meer leven zonder, en dat is pas erg. We worden afhankelijk van een toestel. We worden slaven.

Ik heb alles verwijderd wat ik amper gebruikte, wat een sociaal netwerk was of wat een spelletje was. En het resultaat was choquerend. Ik had ongeveer 300 apps, ik hou er nu nog 63 over. En hier zitten dan nog tal van apps bij die standaard staan geïnstalleerd en die ik niet kan verwijderen. Anders zou ik tegen de 40 à 50  zitten. Rond de 80% van de apps heb ik kunnen verwijderen en heb ik in principe niet nodig. Gek hé?

Maar ik wil en zal afkicken, omdat ik nu meer dan ooit besef wat er op het spel staat. Mensen zeggen wel dat ze hun leven in handen hebben, maar pas wanneer je ze hun smartphone afnemen zie je wie ze echt zijn. Ik ken mensen waarbij ik dit geprobeerd heb, die meteen beginnen roepen en tieren en me daarbovenop heel de tijd zitten vervloeken. Dat gaat te ver. Dan leef je niet meer, maar word je een technologieslaaf.

En ik zal het hierbij niet laten. Ik ben van plan me op sociale netwerken af te melden en me zoveel mogelijk van het internet te verwijderen, in de mate van het mogelijke. Want ja, vanwege mijn studies en professionele zaken zal ik nooit van bijvoorbeeld Facebook kunnen afstappen, maar dat is weer een heel ander verhaal… Voorlopig hou ik het bij het minimaliseren van hun notificaties. Want ze hebben geen recht om mij lastig te vallen. Ik wil nu eindelijk mijn leven terug.

“We’re a generation of idiots, smart phones and dumb people.” – Gary Turk

Leave a Comment