The beginning of the end

America. That great country. Well, you made an awful mistake…

Trump is president now, it’s all over the news. But is that a good thing? I don’t think so. Do we really want a man full with hatred, sexism, racism, … to be in such an important position? Have you thought about that? He was changing his ideas all the time, word against word. And at the end he might have changed it to what you wanted to hear. But is that everything you needed to change your mind? Just some good words for a change? He’s a person that thinks something like “When I’m elected I can change everything the way I want”. He’s been playing you for so long and he’s still playing you now. I don’t understand how you fall for that.

Ofcourse I hope you made the right choice by electing him and thereby giving him all those powers. I hope, but I know you’re wrong. The Germans made the same mistake. The only difference here is that they learned from the past. Now the new Hitler is born, maybe a reincarnation of him, I wouldn’t be surprised. But one thing is for sure: You choose a monster. And that monster is going to destroy the world.

I’m a big fan of Harry Potter and on he internet they all say “He’s even worse than Voldemort”. Even JK Rowling acknowledged that xqkjdfm. But I know Voldemort isn’t that bad. Even in the books he’s not extremely bad. But you know what I’m thinking? Trump is even worse than Umbridge. And that’s something you should think about. Umbridge is the real bad person in the HP stories. She’s the worse of them all and hatred by everyone. Most people could live with Voldemort and Snape and even all the death eaters. But Umbridge is something else. True evil. And now you’ve found someone that is even worse.

Let’s pray for the world, dear people. Let’s hope it’s not too late to change anything. Because otherwise World War 3 might be luring around the corner…

An Evening With Paul Kalkbrenner

People that know me, know that I like to work at concerts and festivals as a volunteer. It’s basically the biggest part of my leisure. And yesterday wasn’t different; I went to the concert of Paul Kalkbrenner, who is a famous DJ who has played on the main stage of Tomorrowland already.

For my job, I had to hand over flyers to the visitors. Not the most thankful job, as a lot of people try to ignore you and sometimes you get bad looks. But I do what they want from me, right? But it was a mess; people were constantly running back and forth, constantly saying that they already got a flyer. And it was just one big mass of people trying to find their way between all the rest. But the concert began and was fine. That type of music is definitely not my favorite, but I did enjoy it for a time. But I talked with people, met some new people and had an amazing time telling funny stories. It was a nice evening.

After the concert, I had to help at the lockers, hanging up the keys people bring back. And it was fine…for a moment. There was only one passage, which was mainly the only reason for something to break out. Soon the hall was full of people trying to get to their locker. After a time, the passage was too small to let everyone through. People walked in all directions, causing people to almost fall down. I don’t think that happened, and that’s good, because otherwise that person would have been trampled.

We were busy with pushing back our desks; they moved all the time due to all the persons pushing each other while trying to reach the locker. It was a mess. A big mess. I was happy when everyone got away safely and the concert was definitely over.

Although I didn’t really like the kind of music Kalkbrenner was playing, I had an amazing evening with amazing friends. Hopefully tomorrow will be at least even as great. I’m back there then. Maybe I see you over there? 😉

Bye
Olivier

Driver License & Amazing Figuration

Today was a good day. This morning I went for my driver license! Yes, start being very cautious, because I’m driving the roads. It’s a burden that falls of my shoulders now. And I’m glad I got it.

After that, I drove (with my bike, unfortunately) to a set for a Belgian television program called “De Buurtpolitie” (The Local Police). I figurated in the scene, which is something I really like to do. It’s only the third time I went to a figuration, but I do hope I can do it more often. Right now I don’t have enough time for that, unfortunately.

So it was a good day and it’s not even 3pm, so the day has just started. But I think iy’s best for me to learn now for my exam next monday, which is the last one for now. So I hope to blog again soon and hopefully such awesome things as today will happen more often!

Speak you soon.

Olivier

The Good, The Bad And The Ugly Friends

Do you know those times when you have an amazing, awesome and supercalifragilisticexpialidocious idea to do? Something crazy that you want to share with a best friend who is as crazy as you are? Well, I had one of those moments today.

Disclaimer: I don’t want to offend anyone with this. The person in this text is someone I like a lot and I know we have grown apart the last months and I also know this is possibly my own fault. So this text is not about offending some individual, it’s about friendship and how you grow apart.

I had the possibility to get free tickets for a theater show (not the normal show you’d expect for someone like me) so I asked someone I really like a lot to come with me. I know she’d say yes…a year ago. And that’s a very hard part to process; the fact that someone, someone that you really, REALLY like and that you see as a best friend, has grown apart from you. You start feeling alone, because that person moved on in their life without you.

But normally that doesn’t matter a lot, right? Isn’t it normal that friends come and go? That you part ways? And you’re right. It should be normal. But not for an aromantic person. Whatever comes next, is my opinion on being aromantic. I don’t know if those words count for every aromantic person, but they certainly do for me.

As an aromantic person, your friends are all you have. They are as exclusive as a girlfriend or boybriend in a romantic relationship. Aromantic people doesn’t feel romantic attraction, they only have platonic and/or sexual attraction (which we won’t cover right here). The fact that they only have platonic attraction to people, makes that they form a very important bond with some persons. It’s a connection based on friendship, although the real, good platonic relationships go much further. So it’s like a lover, someone that you need by your side, someone you can relate on.

The fact that you see your best friend being best friends with someone else while declining your (oh, I really like this word!) supercalifragilisticexpialidocious idea (or just awesome, crazy and amazing) is just irritating. It’s making me, as an aromantic person, jealous in some way. And it’s killing me, because I don’t want to be jealous. I want her to be happy, and if that’s with another best friend, who am I to judge? But I can’t bear the fact that it is as it is. That I’m losing her as a best friend. Not as a friend, don’t take me wrong, but I’ve lost her as my best friend. And for someone like me, it’s hurting so much. I don’t know what I can do about it. I really don’t know…

So here I am, all alone while losing my best friend. And broken inside because that amazing friendship we had once, is almost completely gone. Yes we do some things together now, and I really like it. But the special bond we had is gone forever I suppose. I can’t fix it. It’s not possible I think. I’m glad we’re still friends, I really am. But the best part is missing. The part in which you can share anything. It’s gone. And it will never return. Let’s hope I can move on with my life now and find a new best friend, although I don’t think I’d find someone perfect for that soon…

Wanted: A saving friend

Do you know those times when you feel desperate and alone? When it’s like everyone and everything is against you? When you think your last hope has flown? Do you know those moments, when it’s like you’re all alone?

I do. I’m in one of them at this very moment. The thing is, being me isn’t simple. I’m a complex person with complex ideas in a complex world. And the truth is: I don’t like complex. It’s making things difficult when it shouldn’t be. But it is as it is, and I can’t change it.

The last months I’ve been thinking. I’ve been thinking about a lot of things and I do believe I’m on the right track to know what’s wrong in my life. I need a best friend. I’ve had three, if I’m totally honest.

The Old School Friend

The first one was my best friend from school. We hung out a lot back then, and we were best friends. Well, he had one better friend than me, but I couldn’t care then. ‘Cause yeah, who else wants to be my friend, right? He moved, and I didn’t see him for a very long time. We lost all the contact. But the angels were there for us, as we found each other again through Facebook. I’m sometimes skeptical about it, but it does bring people back together sometimes. And that made us best friends again.

And we had a lot of fun together. We started a project, we had big dreams. We talked everyday and there wasn’t anything that I couldn’t say against him. It was awesome to have someone with who you can share literally anything. From the stupidest things to all the details of the girls we were dating. And then everything broke down.

We had a fight. About a girl. I wanted to date a girl that he rejected, and he wasn’t ok with that. He decided really quickly to stop talking to me, without giving me a chance to talk about it. I tried calling him, trying to contact him in every way, but without success. He wouldn’t listen. The girl was trying the same, because she didn’t want us two to break up as best friends neither. But I lost all the hope. I was devastated.

What followed was a cold war. I tried to contact him, but when I could finally reach him on the phone, I didn’t know what to say. I was crying. A lot. Because I lost my best friend. I lost the person I could say and do anything with. So I wanted to take him back. And he reported me to the police station for something I luckily didn’t do. Otherwise I’d have been in jail, I suppose. And that was the end of our friendship. We have been working together after that (in a store) for two months, and we decided to stop making such a mess, but the damage was already done. What we had before couldn’t be fixed.

The Girl Who Liked Me Too Much

After that, I didn’t have a best friend until secondary school in Kontich, where I met some girl who was amazing. We went to the movies two times in a month, we hang out a lot, we even saw the new version of the titanic in the cinema. And it was awesome. She was someone that I trust, and that isn’t easy for me most of the time. But she was there for me. Always. Ok, I did some things wrong, but who doesn’t, right? And everything was fine.

But then we went to see soccer. I was dumped that day by my girl friend back then and I was completely broken. She came to the city for me and tried to cheer me up with soccer. I really don’t like soccer, but it helped me a little bit that day. But then we kissed. And that shouldn’t have happened.

I never saw her as girlfriend material. Never. She was my best friend and I didn’t want her to be anything else to me. But I was emotionally low and I kissed her back. If there’s something I regret a lot, it’s that. Not because of her, but because it broke our whole friendship. It couldn’t last and it didn’t. But the friendship never came back as before.

The Girl Of My Longest Relationship

The third best friend I had was a girl I was a couple with, though I didn’t know that then. I actually know the real truth since a few days; the relationship ended almost six months ago.

She was amazing and I liked her for who she was. But she’s also the relationship in which I learned to be aromantic, which makes it difficult. But the fact that I’m aromantic makes that she was not my lover for me. She was my best friend. My relationships aren’t based on love, they are completely based on friendship. And if you’re almost two years together with someone in such a relationship, it means she’s your best friend. But the relation ended, and the unique friendship we had between us two flew away. We’re still good friends, don’t take me wrong, but it’s different.

I’m aromantic, but she loved me. And she couldn’t see me for months when out relationship ended, which I can understand, though I don’t understand anything about love actually. In those months, she talked a lot to a good friend of me. Now they’re texting a lot about almost everything. And it hurts a lot, though it shouldn’t. I should be happy for her that she found a good friend with who she can talk about almost everything, but it’s so difficult for me because she was my best friend once. And it’s really difficult to lose such a unique friendship, in every way possible.

And though I know there is nothing more between them than a good friendship, it’s difficult to share your best friend with someone else. It’s even more difficult for me, because for me, friendship is much more important than for other people. And it’s much more important than I can show. Because friendship for me is exactly like love is for others. And though I AM aromantic and can’t give real love, I want it to happen. I want to fall in love with a special girl and live my life as a dream. I want to be happy in a little family with cute children. I want to love someone, I want to be with someone for the rest of my life. But I can’t. I can’t because I don’t experience love. I don’t experience the feeling other people have. I can see some girl as my best friend with who I maybe want to share my life, but I can’t love them. I can’t. And it hurts me a lot. It’s the fact that I can’t have what I want the most. And that makes me really devastated.

All Alone

So here I am again, all alone. But I can’t be. I need someone in my life. Someone special. Someone I can tell everything. Someone who maybe want to share their life with me. Someone I can trust in any way possible. I really need such a person, more than I can tell with words. I’m all alone, and I’m hurt in almost any way possible. So there it is, the most important thing: I need someone to not be alone with.

Een week aan het minderen…

Zoals jullie vorige week in een vorige blogpost hebben kunnen lezen, ben ik begonnen aan een test om te zien of ik mijn gebruik van smartphone en social media kan afbouwen. Hiervoor heb ik 80% van de apps op mijn smartphone verwijderd, namelijk alle apps die ik amper gebruikte, alle games en social media apps. Een week later ben ik blij met jullie mijn bevindingen te mogen delen.

Facebook Messenger

Toen ik al mijn apps verwijderd had, heb ik enkel Faceook Messenger laten staan. Messenger is in de laatste jaren een alternatief geworden voor SMS/MMS en ik meende dit niet te kunnen laten vallen omdat de meest belangrijke communicatie voor mij langs daar verloopt, wat zeker geen leugen is.

Enkele dagen na de start ben ik echter gaan inzien dat ik, om het echt goed te doen, ook deze app moest verwijderen en dat heb ik dan ook gedaan. En het heeft me ook geen moeite gekost. Daar waar het die dag zelf een struikelblok was, was het enkele dagen later slechts een akkefietje. Ik had er geen nood meer aan, wat een grote sprong vooruit was.

Mobiel internet

De laatste maanden heb ik extreem veel mobiel internet verbruikt, en dat is zeker niet goedkoop. In sommige maanden haalde ik limieten van 14-15GB op een maand tijd. Toen ik begon aan deze test, was één van de belangrijkste punten dat ook hieraan zeker iets moest worden gedaan. Veel data hiervan was door streaming, dat ik steeds vaker over mijn mobiel internet deed. Zelfs thuis was ik vaak op mobiel internet bezig, aangezien de wifi erg traag werkte en vaak problemen gaf qua verbinding.

Na het verwijderen van zoveel apps, bleek mijn gsm plots veel beter te werken. Ik kan er nu een volledige dag mee doorkomen (wat ik voordien zelfs niet kon als ik er amper iets op deed) en de wifi werkt veel beter (vermoedelijk doordat hij niet zo veel meer tegelijk probeert te doen op het internet). Door dit feit gebruik ik thuis alvast mijn wifi-verbinding vaker, wat al een groot verschil inhoudt.

Verder had ik ook altijd de gewoonte om onderweg (op bus en tram) steeds vaker mijn mobiel internet te gebruiken. Ik bekeek filmpjes, streamde video en muziek, speelde games, … Nu dat de meeste apps zijn verwijderd, is dat sterk verminderd. Ik betrap me er steeds vaker op dat ik hele busritten zonder mobiel internet doorkom, wat een erg positief punt is. Beter voor deze test en tegelijk beter voor de portemonnee! Mijn gebruik van mobiel internet is sterk aan het dalen, waar ik dan ook enorm blij mee ben.

Mobiele games

Laten we heel eerlijk zijn, de meeste mobiele games worden puur uit verveling gespeeld. Verveling op de bus, wachten bij de dokter, … Je kan het zo gek niet bedenken. En dat was ook bij mij het geval. Ik ben nooit echt een frequent gamer geweest, maar smartphonegames kon ik wel smaken, doordat ik mijn smartphone altijd bij had en het dan ook de makkelijkste manier van ontspanning was.

Maar nu alle games verwijderd zijn, heb ik ook plots geen nood meer aan het spelen van mobiele spellen, waarschijnlijk ook mede veroorzaakt door de algemene daling in mijn smartphonegebruik. Ik speel geen enkel spel meer op mijn smartphone, en dat geeft me op veel momenten een vrijer gevoel.

Veel games voor smartphones verbruiken ook internet. Door geen games meer te spelen, hoop ik dan ook op een vermindering van mijn dataverbruik op dit vlak. En ja, die is extra sterk aan het dalen.

Toekomst

Wat ik nu verder wil bereiken? Ik wil nog verder afbouwen. Ik heb al een hele weg afgelegd, maar er is nog een veel langere weg die er nog aankomt. Maar ik ben er klaar voor. Allereerst wil ik me afmelden van enkele social media platformen (snapchat, instagram, …) die ik niet nodig heb.

Daarnaast wil ik proberen communicatie meer via sms te doen in plaats van Facebook en hiervoor dan ook een uitgebreid adresboek aan te maken. Mijn datagebruik zou ik naar nul willen herleiden, zodat ik geen data meer nodig heb, hoewel het me sterk lijkt dat dit zal lukken. Want busuren opzoeken doe ik bijvoorbeeld altijd op mijn smartphone. En het zou echt aanpassen worden als ik hier niet meer opkan berusten. Maar hey, ik kom al van ver hé. Dus waarom zou het niet lukken?!

Olivier

De eerste dag: Rust. Heel veel rust.

Dat het leegmaken van mijn smartphone een goed idee was, blijkt uit de eerste dag die nu voorbij is geraakt. Ik had verwacht dat ik het erg moeilijk zou hebben met het loslaten van al mijn apps, maar wat blijkt: Door niet meer constant meldingen te ontvangen valt het drukke gedeelte weg. En dat doet me beter dan ik had gehoopt.

Ik hoopte op minder zorgen, en die heb ik ook. Ik voel me niet meer aangetrokken tot mijn gsm zolang er geen meldingen zijn, en bekijk Facebook minder dan ik anders deed. Ja, ik bekijk Facebook nog wel eens (via de browser) als ik wat tijd overheb, maar ik zal niet meer direct elke melding bekijken en reageren, waardoor je algemene trafiek op Facebook vermindert. Minder snel antwoorden op zaken = minder notificaties = meer rust. Simpel eigenlijk?

Ik heb me vandaag goed geamuseerd zonder ook maar enige nood te hebben om vaak op mijn gsm te kijken, en dat deed me goed. Ik voel me rustiger en meer in balans met mezelf.

Wat ik wel heb gedaan, is Facebook Messenger op mijn toestel laten staan, om de simpele reden dat dat nu eenmaal voor een groot deel sms begint te vervangen. Maar aangezien vaak mijn internet ook afstond, merkte ik hier vrij weinig van. En zoveel berichten krijg ik daar nu ook weer niet.

De eerste dag is enorm positief uitgedraaid en ik hoop dit project op een dergelijke manier op een goede manier verder uit te bouwen. Ik ben minder direct en merk echt nu al dat ik van mijn gsm afstand neem. Laten we hopen dat dit zo blijft zeker?!

Op zoek naar rust?

Vandaag heb ik een cruciale beslissing genomen in mijn leven. Een beslissing waarvan ik hoop dat het één van de beste zal zijn in mijn leven. Ik heb namelijk besloten om bijna 80% van de apps op mijn gsm te verwijderen…

Waarom, hoor ik je vragen? Heel simpel. Op een bepaald punt zag ik het licht. Het feit dat ik mijn eigen leven niet meer bepaalde. Ik had routines in mijn leven die baseerden op apps. Elke melding dat binnenkwam, elke mail, het was een noodzaak om deze direct te bekijken. Elke avond bekeek ik de features in een bepaalde app. Constant mijn agenda bijhouden en elke keer als er een vraag werd gesteld toch maar direct gaan opzoeken. En spam was er overal. Mijn leven begon af te hangen van mijn gsm, ik zou niet meer zonder kunnen. En dat is een punt waarop je hoort te beseffen dat het te ver gaat. Dat je er iets aan moet doen, of dat je leven antisociaal wordt.

Onze maatschappij weet niet beter meer. Smartphones zijn overal en het is niet meer dan normaal dat iemand meteen antwoord, of we worden al snel kwaad. Is dit dan de wereld waarin we willen leven? Sinds kort heb ik een meisje leren kennen. Een geweldig meisje, dat me ergens ook het realiteitsbesef heeft gegeven dat ik nodig had om dit tot een goed einde te kunnen brengen. Ze heeft geen Facebook, geen Skype of wat dan ook. Ze kan bellen en sms’en en dat is het. Zo simpel als dat. En ik vond het vreemd, maar tegelijkertijd was ik erdoor geïntrigeerd. Zij is degene die als enige echt tot mij is kunnen doordringen en me terug met beide voeten op de grond heeft gezet. Daarnaast hebben ook mijn eigen besef en een kijk op mijn puberende zus hier mee aan geholpen, maar zij gaf wel de doorslag.

Maar is het nu echt zo’n drastische verandering? Ik had op mijn smartphone bijna 300 apps staan, wat ik al veel vond. Spelletjes, handige apps, sociale apps, … Er was haast niets dan ontbrak, ik kon alles zolang ik maar mijn smartphone bij had. Maar die behoefte om je smartphone voor alles te gebruiken is iets dat je ergens ook kapot maakt. Het is eerder een vloek dan een zege. “Mijn batterij is bijna leeg” en “Ik ben mijn gsm vergeten” zijn waarschijnlijk vandaag de dag de twee zinnen die ieder persoon in alle staten kan brengen. Want we kunnen niet meer leven zonder, en dat is pas erg. We worden afhankelijk van een toestel. We worden slaven.

Ik heb alles verwijderd wat ik amper gebruikte, wat een sociaal netwerk was of wat een spelletje was. En het resultaat was choquerend. Ik had ongeveer 300 apps, ik hou er nu nog 63 over. En hier zitten dan nog tal van apps bij die standaard staan geïnstalleerd en die ik niet kan verwijderen. Anders zou ik tegen de 40 à 50  zitten. Rond de 80% van de apps heb ik kunnen verwijderen en heb ik in principe niet nodig. Gek hé?

Maar ik wil en zal afkicken, omdat ik nu meer dan ooit besef wat er op het spel staat. Mensen zeggen wel dat ze hun leven in handen hebben, maar pas wanneer je ze hun smartphone afnemen zie je wie ze echt zijn. Ik ken mensen waarbij ik dit geprobeerd heb, die meteen beginnen roepen en tieren en me daarbovenop heel de tijd zitten vervloeken. Dat gaat te ver. Dan leef je niet meer, maar word je een technologieslaaf.

En ik zal het hierbij niet laten. Ik ben van plan me op sociale netwerken af te melden en me zoveel mogelijk van het internet te verwijderen, in de mate van het mogelijke. Want ja, vanwege mijn studies en professionele zaken zal ik nooit van bijvoorbeeld Facebook kunnen afstappen, maar dat is weer een heel ander verhaal… Voorlopig hou ik het bij het minimaliseren van hun notificaties. Want ze hebben geen recht om mij lastig te vallen. Ik wil nu eindelijk mijn leven terug.

“We’re a generation of idiots, smart phones and dumb people.” – Gary Turk

Don’t make me think

Usability. It’s important in all it’s facets and for evrything in a human’s life that needs human interaction. It’s about the fact that a user needs to know where he’d find what he’s looking for, just by scanning the page, not by actually read it. Don’t even try to deny that fact. I know you don’t take the time to read every page completely. Or that you even read the manual of some device.

Anno 2014, we don’t have time to think a lot about things. We need to rush to go work, get the children, cook, clean, etc… And that’s why we need usability. When a website, article or anything else is too busy, we’ll go away from it. We don’t even try to read or understand it. Why do you think the headlines of an article are repeated in big letters? It’s just for letting you know what you can find in the article. Or why is the application page on a website called “Jobs”? Just because you don’t have to think; you know that’s the place where you’ll find the jobs. If that page was called “Working possibilities”, you start thinking if that’s really the correct link.

From today on, I started reading “Don’t make me think” by Steve Krug. It’s the best reference about usability on the market right now. So I hope I learn a lot from it and if you’ll ever need some design advice, just ask me, I don’t bite!

Well, let me continue reading right now.

See you later,
Olivier